De Nederlandse school

De naam van de school is BC Broekhin. Het is een hele grote school met vier verdiepingen. Mijn school in Portugal is ook groot, maar die heeft meer grasvelden met bomen, en veel open ruimtes en niet meer dan twee verdiepingen.

            In mijn school zijn de klassen verdeeld in letters (A, B, C, D, E, F, G, H), maar  in Broekhin zijn ze genummerd en de school is verdeeld in twee gebouwen, een voor de eerste- en tweedejaars en de andere voor de derde-, vierde-, vijfde- en zesdejaars.

            Het viel me meteen op dat de leerlingen hun lunch op de gang, het grasveld en in een grote ruimte de “aula” genoemd op aten. Wanneer ik wilde eten, moest ik boterhammen van thuis meenemen omdat ze geen eetbars hadden. Ik geef toch de voorkeur aan mijn eigen schoolkantine, omdat ik daar echte gerechten kan eten en naar een eetbar kan gaan voor soep, salades of iets anders lichtverteerbaar om te eten.

             De bel is heel anders: hier in Broekhin klinkt het als muziek en niet als een bel. We vinden dit helemaal niet op een bel lijken omdat het heel leuk klinkt. Daarom zouden we zelfs vergeten dat dit de bel is om naar de volgende klas te gaan.

            Aan de andere kant, de Nederlandse school heeft drie of meer fietsenstallingen omdat er veel leerlingen zijn en de meeste gaan met de fiets naar school. Dit is ook heel anders dan mijn school. In Penafirme, gaan we normaal gesproken met de bus naar school of de ouders brengen ons ernaar toe. Ik denk niet dat wij zoveel fietsen konden gebruiken in Portugal, omdat we geen vlakke landschappen hebben!

            In Portugal hebben we veel boeken in de “mediatheek” en niet veel computers, maar in Nederland hebben ze meer computers en minder boeken. Maar in onze school hebben we een apart lokaal voor de computers.

            De lessen zijn korter dan onze, ze duren maar 45 minuten. Dit is erg goed omdat we dan beter kunnen opletten. Onze 90 minuten lessen duren soms te lang en we vergeten te luisteren. 

            Mijn school heeft  ook een “Centro de Recursos”, het is een plaats waar we schoolbenodigdheden kunnen kopen, fotokopie maken, transportkaartjes kopen of geld op een kaart zetten. De Nederlandse leerlingen hebben niet zoiets op hun school, dus hebben ze meer problemen dan wij.

            De conclusie, er zijn veel verschillen tussen de scholen, maar de mensen zelf zijn niet zo verschillend, zelfs de  leerlingen niet, zelfs de leraren niet.